Langdurige zorg

Rehabilitatie staat voor een klinische praktijk die zich richt op mensen die wellicht blijvend aangewezen zijn op een mindere of meerdere mate van ondersteuning en zorg.  

Rehabiliteren betekent dat we mensen proberen een omgeving te bieden die rekening houdt met hun kwetsbaarheid en hun beperkingen. Onze zorg moet wat 'niet meer lukt' opvangen om zo zichtbaar te krijgen wat nog wel lukt.  

Want rehabiliteren betekent ook dat patiënten blijvend uitgenodigd en uitgedaagd worden nieuwe rollen op te nemen en focust zich dus op de vaak verborgen maar zeker aanwezige verlangens, vaardigheden en talenten van patiënten. Opnieuw sociale rollen (als buur, als hij die kookt, als zoon, als moeder, …) opnemen maakt zichtbaar dat de patiënt meer is dan zijn ziekte en dat hij opnieuw betekenisvol kan zijn in bepaalde voor hem belangrijke contexten.  

                            

Een rehabilitatie-proces is dan ook niet te evalueren op basis van de mate waarin iemand al of niet geresocialiseerd, 'aangepast of ingepast' is. Rehabilitatie is immers een ruimer proces, een proces van zingeving dat succesvol genoemd kan worden als de patiënt (en zijn omgeving) tevreden is over het leven dat hij leidt.  

Net daarom staat in de kliniek 'de ontmoeting' centraal;  op zoek naar het unieke van de ander, naar de mens met zijn eigen verhaal, geschiedenis, gezicht en vaak zorgvuldig verscholen verlangen. Een ontmoeten dat vaak ook de voorwaarde is om tot taal te komen (waardoor het mogelijk wordt  - op een of andere manier  - en samen met de patiënt een nieuw verhaal te schrijven.  

Opname-eenheden langdurige zorg:
Terp en Kaap.

Zorgeenheden langdurige zorg:
Vallei, Kouter en Polder.

Dagkliniek langdurige zorg:
Boomgaard.