Gerontopsychiatrie

“Mijn man is anderhalf jaar geleden overleden en ik geraak er niet overheen. Buiten mijn wekelijks bezoek aan het kerkhof, kom ik nog maar heel weinig buiten. Mijn kinderen komen regelmatig langs, maar ze kunnen moeilijk  begrijpen hoe eenzaam ik me voel. Ze hebben zelf een heel druk leven.”

“Mijn verdriet is zo groot dat ik moeilijk alleen verder kan.  Ik heb er geen zin meer in …”

                            

 

“Ik weet niet wat er gebeurt met mij. Op mijn hoge leeftijd kan ik de mensen rondom mij niet meer vertrouwen. Het put me uit om steeds op mijn hoede te moeten zijn. Ik verlies de greep op mijn leven.”

“Vroeger dronk ik regelmatig een pintje en kon ik er goed tegen. Met het ouder worden, ervaar ik nu en dan ongelukjes. Ik voel me snel draaierig. Gisteren ben ik zelfs gevallen en moest ik naar het ziekenhuis.  Mijn kleinkind vroeg me tijdens het bezoek of dit kwam door de pintjes?”