“Omwille van de problemen in mijn jeugd ondervind ik spanningen in mijn relatie. Het put me uit, ik raak in de war. Ondanks gesprekken met een therapeut heb ik het gevoel dat ik mezelf minder en minder onder controle heb.
Ik voel dat het anders moet, dat het niet meer gaat. Ik heb altijd zoveel in anderen geïnvesteerd.”  

“Toen ik op mijn 18de het huis verliet, ben ik sterk geconfronteerd geweest met mezelf. Het alleenwonen confronteerde me met mijn onbestemde angsten, mijn emoties die me soms overspoelden. Ik voelde me eenzaam en verlaten door iedereen. Soms kwam er een grote kwaadheid in me op en dan had ik het gevoel mezelf iets aan te doen. Daarom besloot ik hulp te zoeken bij een psychiater. Wij besloten samen dat het beter zou zijn me een tijd te laten helpen in het psychiatrisch ziekenhuis.”  

“Na een huwelijk van 25 jaar besloot mijn echtgenoot me te verlaten. De kinderen hebben intussen een eigen leven uitgebouwd, waardoor ik het gevoel heb sterk op mezelf aangewezen te zijn. Ik kom tot de conclusie dat ik erg onzeker in het leven sta. Mijn administratie is een puinhoop, ik kom er niet meer toe een vriendin op te bellen en ’s ochtends opstaan om naar mijn werk te gaan is een helse opdracht. Na enkele gesprekken met de huisarts komen wij tot de vaststelling dat ik niet alleen uit dit kluwen geraak. Het wordt tijd dat ik even stilsta en de ruimte neem om aan mezelf te werken.”