Wij vertellen eerst iets over de manier waarop wij naar mensen met een psychotische stoornis en hun behandeling kijken.  

Betrokken zijn bij iemand die psychotisch wordt, is vaak erg overrompelend en verwarrend. Alle anders zo vanzelfsprekende antwoorden op de nood van een ander, verliezen hun kracht en de onmacht is vaak groot. Het verlangen hierop antwoorden en oplossingen te vinden en ‘gewoon’ te helpen is iets dat families en hulpverleners verbindt.

Wij denken dat wij de weg uit de verwarring pas kunnen inslaan als de cliënt en de hulpverlener elkaar ‘vinden’. Dit zoeken van aansluiting en daar de tijd voor nemen, kenmerkt ons werk.  

Binnen een omgeving die veiligheid en voorspelbaarheid biedt, staat het ontmoeten centraal. De hulpverleners gaan op zoek naar het unieke in de ander en proberen in hun visie op zorg zo maximaal mogelijk met de wensen, verzuchtingen of ideeën van de cliënt rekening te houden. Uiteindelijk gaat het erom dat de cliënt op zijn manier opnieuw aansluiting vindt, dat de cliënt opnieuw een rol opneemt in een voor hem betekenisvolle context. Al gebeurt dat soms op andere manieren dan verwacht werd en al verloopt dat soms aarzelend, twijfelend en moeizaam.